- Jestem na wyższej pozycji w straży.
Odchrząknął cicho.
- Jak już dobrze wiecie w Berlinie nie dzieje się za dobrze. Narazie jeszcze nic nie wybuchło ale jeśli sprawy zajdą na wyższy poziom będę wysłany jako dowódca młodszych.
Zmarszczył lekko brwi.
- Innymi słowy pojadę na wojnę.
Widelec bezwładnie wypadł mi z dłoni. Nie do końca zdawałam sobie sprawę z tego co dzieje się wokół mnie.
"Pojedzie na wojnę. Pojedzie na wojnę." Te same słowa przed dłuższą chwilę krążyły w mojej głowie. Niezauważalnie otrząsnęłam głową i podniosłam widelec z podłogi. Oczy Harry'ego zostały skierowane na mnie.
- Wszystko w porządku?
Złapała mnie za rękę siedząca obok mnie Jade.
- Umm. Tak..Tak
Pokiwałam znacząco głową i wstałam od stołu.
- Przepraszam.
Zabrałam talerz i pospiesznie wyszłam z salonu kierując się w stronę kuchni. Usiadłam na blacie kuchennym i głośno odsapnęłam czując słabość. Naczynia po chwili wylądowały w zmywarce a ja z powrotem usiadłam na moje poprzednie miejsce. Promyki zachodzącego słońca nadal przebijały się przez nasze okno kuchenne. Za nim widać było bujającą się od wiatru huśtawkę... Pamiętam jak co roku latem, siedzieliśmy tam razem z Harry'm. Za każdym razem moje ciało z pozycji siedzącej, zamieniało się na leżącą i moja głowa lądowała na kolanach Styles'a. Zapach róż które wiosną kwitły w ogrodzie przypomina mi książkę którą czytałam wieczorami przy świecach zanim wrócił z pracy. Wtedy zawsze leżeliśmy pół nocy na trawie, wtuleni w siebie. Kłóciliśmy się o to kto później zaśnie. Zawsze przegrywałam i mimo satysfakcji Harry zawsze mówił "Sen to trudny przeciwnik. Ale ja jestem jeszcze lepszy".
To wszystko minęło odkąd znalazł zajęcie które stało się dla niego drugim życiem. Mijały miesiące zanim przyzwyczaiłam się do jego późnych powrotów i bardzo krótkich pobytów w domu. Nasz związek przechodził piekło, miałam powoli dosyć tego wszystkiego. Powiedziałam mu to prosto w oczy ale obiecał, że to się zmieni. Mimo tego, że to jest naprawdę wiarygodne to zostaliśmy przy tym.
Odchrząknął cicho.
- Jak już dobrze wiecie w Berlinie nie dzieje się za dobrze. Narazie jeszcze nic nie wybuchło ale jeśli sprawy zajdą na wyższy poziom będę wysłany jako dowódca młodszych.
Zmarszczył lekko brwi.
- Innymi słowy pojadę na wojnę.
Widelec bezwładnie wypadł mi z dłoni. Nie do końca zdawałam sobie sprawę z tego co dzieje się wokół mnie.
"Pojedzie na wojnę. Pojedzie na wojnę." Te same słowa przed dłuższą chwilę krążyły w mojej głowie. Niezauważalnie otrząsnęłam głową i podniosłam widelec z podłogi. Oczy Harry'ego zostały skierowane na mnie.
- Wszystko w porządku?
Złapała mnie za rękę siedząca obok mnie Jade.
- Umm. Tak..Tak
Pokiwałam znacząco głową i wstałam od stołu.
- Przepraszam.
Zabrałam talerz i pospiesznie wyszłam z salonu kierując się w stronę kuchni. Usiadłam na blacie kuchennym i głośno odsapnęłam czując słabość. Naczynia po chwili wylądowały w zmywarce a ja z powrotem usiadłam na moje poprzednie miejsce. Promyki zachodzącego słońca nadal przebijały się przez nasze okno kuchenne. Za nim widać było bujającą się od wiatru huśtawkę... Pamiętam jak co roku latem, siedzieliśmy tam razem z Harry'm. Za każdym razem moje ciało z pozycji siedzącej, zamieniało się na leżącą i moja głowa lądowała na kolanach Styles'a. Zapach róż które wiosną kwitły w ogrodzie przypomina mi książkę którą czytałam wieczorami przy świecach zanim wrócił z pracy. Wtedy zawsze leżeliśmy pół nocy na trawie, wtuleni w siebie. Kłóciliśmy się o to kto później zaśnie. Zawsze przegrywałam i mimo satysfakcji Harry zawsze mówił "Sen to trudny przeciwnik. Ale ja jestem jeszcze lepszy".
To wszystko minęło odkąd znalazł zajęcie które stało się dla niego drugim życiem. Mijały miesiące zanim przyzwyczaiłam się do jego późnych powrotów i bardzo krótkich pobytów w domu. Nasz związek przechodził piekło, miałam powoli dosyć tego wszystkiego. Powiedziałam mu to prosto w oczy ale obiecał, że to się zmieni. Mimo tego, że to jest naprawdę wiarygodne to zostaliśmy przy tym.
- Wszystko dobrze Emily?
Delikatnie dotknęła mojego ramienia Jade.
- Chłopcy wyszli oglądać nasz motor, więc możesz mi powiedzieć.
Usiadła na wysokim kręconym krześle naprzeciwko mnie.
- Co mam Ci powiedzieć?
Bezradnie opuściłam ręce
- Że osoba która jest dla mnie wszystkim wyjeżdża?
- Jeszcze niewiadomo.
Przerwała mi.
- Niewiadomo?
Zasmiałam się ironiczne.
- Jakby było niewiadomo, to napewno by tego nie mówił. Wiesz jaki on jest. A poza tym wiesz jak jest w Berlinie. Tam napewno coś się stanie. I stracę go. Na parę miesięcy, lat..a może całkowicie.
Zacisnęłam pięści i głośno odetchnęłam czując ulgę.
- Będzie dobrze.
Szepnęła Jade i przytuliła mnie.
- Musi być.
Dodała po krótkiej chwili.
*
Zamknęłam drzwi zaraz po tym jak Jade i Josh opuścili nasz dom. Oparłam się o nie i przez chwilę stałam w jednej pozycji wpatrując się w moje buty. Odepchnęłam się łokciami od nich i poszłam zebrać naczynia ze stołu. Wpakowałam je wszystkie do zmywarki.
- Dobrze się czujesz?
Usłyszałam ochrypły głos tuż za moim uchem. Chwilę później duże dłonie Harry'ego oplotły mój pas a jego głową wylądowała w zagłębiu mojej szyi.
Miałam ochotę powiedzieć mu co myślę. Wyrzucić z siebie to co mi leży i kazać wybierać. Ale przecież nic tym nie zdziałam.
- Tak.. Wszystko okay.
Kolejne westchnięcie wydostało się z moich płuc.
- Jesteś na mnie zła. Zła za to że chcę wyjechać. Tak?
Zaśmiał się cicho.
To jest denerwujące. Jak można śmiać się z tego że mnie zostawi..
Odepchnęłam go od siebie i stanęłam do niego twarzą. Zmarszczył brwi.
- To nie jest w żadnym stopniu zabawne! Nie jest!
Krzyknęłam na niego. Mój spokój ma swoje granice.
- Cholernie się cieszę że wyjeżdżasz sobie i mnie zostawiasz jak śmiecia!
Zaczęłam gestykulowac coś rękoma nadal unosząc głos na Harry'ego.
- Emily.. Ja..
- Co ty?!
Przerwałam mu.
- Ty jesteś głupi! I nienormalny! Nie rozumiesz że jak pojedziesz to możesz wrócić za parę tygodni.. Ba! Za parę miesięcy, lat! A możesz też wogóle nie wrócić!
Moje ciało zaczęło drżeć. Poczułam łzy spływające po moich policzkach z nadmiaru emocji.
- Nie słyszałeś że jak się coś do siebie przywiązuje to jest się za to odpowiedzialnym?!
Mój głos co chwilę coraz bardziej się załamywał.
- Ty jesteś za mnie odpowiedzialny.
Dałam nacisk na każde słowo po kolei. Patrzyłam na twarz Harry'ego. Jego usta co chwilę otwierały się by coś powiedzieć i zamykały znów szukając argumentów które podważyłyby moje wcześniejsze słowa. Najwyraźniej ich nie znalazł gdyż trwał w głuchej ciszy przez dłuższą chwilę.
- Gratuluję Harry.
Rzuciłam wściekła i wyszłam pospiesznie na dwór. Usiadłam na huśtawce w naszym ogrodzie. Chłodny wiatr co chwilę bujał mnie na niej. Zezwalam uwiędniętny kwiat purpurowej róży. Wyrywałam z niej płatki niszcząc ją coraz bardziej i bardziej. Miłość jest jak ta róża. Najpierw powoli rozkwita żeby po dłuższym okresie czasu ktoś ją zerwał i ususzył jedynie w okienku albumu ze zdjęciami... Albo żeby przekwitła. Są też takie róże, którym można uciąć tylko kwiat i wstawić na jakiś czas samą sadzonkę do doniczki, a później na nowo zasadzić. By znów rozkwitła.
Miałam zamknięte oczy. Ciepły koc otulił moje ciało. Harry usiadł obok mnie i nogami delikatnie zaczął odpychać huśtawkę bujając nami.
- Przepraszam. Ale to mnie przerasta.
Oparłam głowę o jego ramię którym za chwilę zostałam otulona.
- To moja wina. Wszystkie te kłótnie.. Ale naprawdę kocham to co robię i zrobię wszystko o co prosisz, poza zrezygnowaniem z mojej pracy.
Ukryłam twarz w swoje dłonie by łzy które pojawiły się na moich policzkach nie dały się we znaki.
- Kochanie..
Harry oparł swoje czoło o moje i odsunął moje dłonie. Wytarł kciukiem pojedyncze kropelki na mojej twarzy.
- Nie płacz.
Szepnął.
- Przecież narazie nigdzie się nie wybieram. Jestem tu..przy tobie.
Uśmiechnął się do mnie ciepło i czekał aż zrobię to samo. Po dłuższej chwili odwzajemniłam uśmiech.
- Grzeczna dziewczynka.
Zaśmiał się cicho i przycisnął mnie do siebie. Znalazłam się na kolanach Harry'ego.
- Hazz, możemy wejść do domu? Chłodno tu.
Delikatnie wtuliłam się w jego tors.
- Oczywiście myszko.
Wstał i bez trudu uniósł także mnie. Zaśmiałam się cicho i objęłam nogami jego pas.
- Trzymaj się..
Uśmiechnął się i wchodząc do domu zamknął jedną ręką drzwi. Usiadł ze mną na kanapie. W pokoju było już dość ciemno przez zasłonięte rolety, jedynie kuchnia była lekko oświetlona.
- Emily...
Harry cicho mruknął w moją szyję.
- Goście już poszli, wiesz?
Przyjemny dreszcz przeszedł moje całe ciało gdy przygryzł Moja skórę .
- Oh, doprawdy?
Mruknęłam cicho.
Dłonie Harry'ego zdążyły już znaleźć się pod moją koszulką.
- Tak kochanie.. A Ty coś obiecałaś. Pamiętasz?
Podsunął ją delikatnie do góry, do linii mojego stanika.
- Nie wiem o czym pan mówi, panie Styles.
Zamknęłam oczy a Harry zwinnie zdjął ze mnie T-shirt.
- Pozwolę sobie pani przypomnieć, pani Styles.
Zaśmiał się i przywarł do mnie ustami.
Jęknęłam cicho i objęłam jego twarz dłońmi odwzajemniając pocałunek. Desperacko przesunął językiem po moich wargasz prosząc o wejście do środka. Uśmiechnęłam się delikatnie i rozchyliłam lekko usta. Poczułam język Harry'ego na swoim podniebieniu. Co chwilę przesuwał nim przez moje usta zachaczając o czubek mojego języka. Moje ręce powędrowały na jego tors i powoli zaczęły rozpinać guziki jego białej koszuli.
Oderwał się ode mnie.
- Rozerwij.
Szepnął z nierównomiernym oddechem.
Kiwnęłam posłusznie głową i szarpnęłam za materiał. Brzęczący dźwięk rozsypujących się guzików rozniósł się po całym salonie. Szybko zdjęłam z niego koszulę, rzucając ją gdzieś za siebie.
Styles uniósł mnie i całując niósł w stronę sypialni.
- Harry, nie potknij się...
Zaśmiałam się gdy dźwigał mnie idąc po schodach.
- Spokojnie.
Zaśmiał się i kopnął drzwi sypialni. Ułożył mnie na poduszkach odsuwając się lekko. Sięgnął do swoich kieszeni i wyjął z nich telefon i inne pierdoły.
Rozpiął guzik spodni i szarpnął za rozporek po czym zsunął swoje rurki. Wyszedł z nich i pospiesznie usiadł między moimi nogami włączając nocną lampkę.
- Bardzo się za Tobą stęskniłem.
Tym razem zaczął rozpinać moje spodnie. Zsunął je ze mnie powoli. Nachylił się nade mną i spojrzał w oczy. Były bardzo zielone. Cudowne. Główny powód przez który zakochałam się w Harry'm. To one przybiły moją uwagę najbardziej. Zanim się zorientowałam składał mokre pocałunki na mojej szyi. Co chwilę zatrzymywał się i zasysał na mojej skórze robiąc mi malinki. Moje palce powędrowały między jego loki. Mruknął cicho w odpowiedzi na mój gest i schodził pocałunkami coraz niżej dochodząc do brzucha.
Zachichotałam czując jak jego język został wetknięty w mój pępek.
- Czy nie uważasz że robisz wszystko za szybko Harry?
Uniosłam jego głowę i spojrzałam na niego.
- A robię?
Zmarszczył delikatnie brwi.
- Tak. Chyba już wszystko pozapominałeś.
Opuściłam jego głowę na co on zaśmiał się cicho.
Harry podciągnął się na łokciach na wysokość mojej twarz.
- Kocham Cię.
Szepnął cicho przejeżdżając nosem po moim policzku.
- Najbardziej na świecie.
Dodał po chwili i zetknął nasze czoła.
_____________________________________
Myślę że się podoba, aczkolwiek nie jestem zadowolona.
Czytasz = Skomentuj
Następny rozdział najprawdopodobniej za trzy-cztery dni.
Jeśli są jakieś pytania zapraszam na aska:
http://ask.fm/puciam
Miłego dnia :) .
