Rozdział 01

- Oh proszę Cię Jade, przecież to nie jest koniec  świata.
Wywróciłam oczami gdy moja przyjaciółka znów zaczęła opowiadać mi jak bardzo jej chłopak był znudzony wyjściem na zakupy.
- Nie musisz się tak na niego denerwować, bo to tylko facet.
Kontynuowałam mieszając w międzyczasie sos który miał być dziś na obiad.
- Chyba masz rację. Ale raz na jakiś czas chyba mógłby okazać trochę łaski i pomóc mi wybrać ubranie.
W głosie Jade słychać było poirytowanie. Zasmiałam się do słuchawki.
- Posłuchaj, robię za trzy dni kolację z okazji imienin Harry'ego. Wpadniesz z Joshem?
Przytykam telefon uchem mając dwie zajęte ręce. Jedną wyłączam gotujący się sos a w drugiej trzymam łyżkę którą po chwili oblizuję.
- Jasne. O której?
Zabrzmiał już spokojny głos dziewczyny.
- O w pół do czwartej. Myślę że to dobra godzina. 
- Jasne. Umm a mogę przyjść wcześniej? Josh ma pracę i kończy o czwartej, więc dojedzie.
Zapytała dość speszona.
- Oczywiście. Nareszcie będzie okazja żeby porozmawiać.
Westchnęłam głośno idąc do salonu i siadając na kanapie.
- Przynajmniej z Tobą.
Ściszyłam delikatnie głos.
- Jak to?
Jade zadała kolejne pytanie delikatnie zdezorientowana.
- Odkąd Harry zaczął chodzić do pracy nie mamy czasu by razem porozmawiać. Rzadko przebywamy razem. Nie raz nie widzimy się po trzy dni.
Podłożyłam pod głowę poduszkę i skupiłam wzrok na białym suficie.
- Rozumiem. Współczuję ci. Ale sama dobrze wiesz że kocha to co robi...
Zapadła chwila ciszy.  Miała rację. Kochał swoje zajęcie, a ja nie chciałam mu przeszkadzać w jego pasji.
- Masz rację, ale...
Urwałam czując mocny zapach spalenizny.
- O cholera.
Pobiegłam do kuchni i zdjęłam z palnika przypalony makaron.
- Co się stało?
Doszedł do mnie ledwie słyszalny głos z telefonu leżącego w pokoju.
- Emily!
Znów usłyszałam moją przyjaciółkę.  Podniosłam słuchawkę i przyłożyłam ją z powrotem do ucha.
- Już jestem. Nic takiego... Tylko spaliłam makaron.
Westchnęłam ciężko. Na co Jade tylko się zaśmiała.
- Myślę, że powinnaś skupić się na jednej rzeczy a nie robić wszystko na raz.
Zakwestionowała nadal rozbawiona.
- Do zobaczenia.
Uśmiechnęłam się do siebie i rozłączyłam.
*
Leżałam na łóżku czekając na Harry'ego. Obiad, a raczej kolacja już dawno zdążyła wystygnąć. Co chwilę wzdychałam cicho sprawdzając godzinę oraz podjazd pod naszym domem. Niestety bez jakiegokolwiek sensu. Ostatni raz wzięłam do ręki telefon i zerknęłam na wyświetlacz. 21:40. Cóż, Harry chyba nie spieszył się z powrotem. Wstałam i zdmuchnęłam świeczki stojące między talerzami które wcześniej ustawiłam na stole. Zebrałam wszystkie swoje rzeczy zostawiając na stole jedzenie i naczynia. Leniwie weszłam po schodach na piętro. Znajdowała się tam nasza sypialnia.  Otworzyłam drzwi szafy biorąc piżamę. W szybkim tempie zdążyłam wziąć prysznic i nasunąć ją na siebie. Usiadłam na łóżku patrząc w okno i upewniając się czy aby napewno Harry nie przyjechał. Nie było go. Kolejne wyschnięcie wydobyło się z moich płuc. Nakryłam się kołdrą i zasnęłam zmęczona długim dniem. Zdecydowanie za długim.

Delikatne muśnięcie mojego policzka obudziło mnie w nocy. Raczej nad ranem.
- Już jestem.
Szepnął Harry kładąc się tuż obok mnie. Poczułam ostry zapach jego żelu pod prysznic. Uchyliłam powieki i spojrzałam na jego zmęczoną twarz.
- Która jest godzina? Dopiero  wróciłeś?
Zapytałam zaspana odgarniając mu z czoła jeszcze mokre włosy od wcześniejszego prysznica.
- Trzecia. Wróciłem godzinę temu.
Uśmiechnął się do mnie delikatnie.
- Rozumiem... Miałeś być o trzeciej, ale po południu.
Westchnęłam cicho.
- Przepraszam Emily, miałem dużo pracy.
Nic nie odpowiedziałam tylko obróciłam głowę w drugą stronę i położyłam się do niego tyłem. Objął mnie delikatnie w pasie.
- Widziałem co przygotowałaś.
Oparł czoło o mój kark.
- Wiem że jest ci teraz przykro. Znów cię zawiodłem.
Nie usłyszał odpowiedzi. Zamknęłam oczy.
- Złamałem obietnicę, ale to nie moja wina. Naprawdę chciałem być na czas. Nie bądź na mnie zła.
- Nie jestem zła.
Odparłam szybko.
-Jest mi po prostu przykro że jak zwykle praca jest o wiele ważniejsza niż ja.
- Nie mów tak.
Podkręcił głową łaskocząc moje plecy swoimi lokami.
- Harry śpij.
Położyłam dłonie na jego dłoniach.
- Jutro jest sobota. A w poniedziałki mam tylko dwie godziny pracy. To będzie czas tylko dla nas.
Wyszeptał i wtulił się we mnie delikatnie. Po dłuższej chwili czując jego cięższy oddech na szyi poznałam że już śpi. Sama zasnełam w jego objęciach.